- Dzieciństwo
- Rodzina
- Cudowne dziecko
- Prawdziwe wiersze
- Romantyzm
- Listopan 1917
- Wielka Wojna
- Jesień 1918
- Początki Skamandra
- Szopki polityczne
- lata 1920-1924
- rok 1930
- Francja
- Publikacje
- Brazylia
- Renesans
- Okres amerykański
- Rok 1942
- Juwenilia
- Modernizm
- Negacja
- Herostrates
- mit Derwida
- Polonez artyleryjski
- Niejednoznaczność
- Poezja preskamandrycka
- Kształt poematowy
- Pesymizm
- Tradycja literacka
- Barok
- Karmazynowy poemat
- Stare Miasto
- Eksperymenty
- Lata wojny
- Wizja poetycka
- Spirytualizm
- Dziennik
- Wiersze Srebrnego
- Wpływ Skamandra
- Sylabotonizm
- Polecamy
Umieszczony przez autora na czele wiersz Herostrates, wiersz o wyraźnie programowym charakterze, prowokacyjny, potępiający ryczałtem mity narodowej przeszłości i postulujący nowe życie, w jego powszedniej realności, w pełnej swobodzie myśli i czucia - ukierunkował odczytania interpretacyjne całego cyklu. Karmazynowy poemat uznany został za poetycki rozrachunek ze stereotypami myślenia narodowego, zwłaszcza zaś z romantycznym mitem mesjanistycznym i nurtem tradycji martyrologicz-nej. W istocie takim rozumieniem dadzą się objąć tylko niektóre z zawartych w nim utworów. Niewątpliwie, oprócz Herostratesa, taką wymowę ma Duch na seansie; jest w nim przeciwstawienie martyrologiczno-mesjanistycznym mitom, wywodzącym się z literatury romantycznej (motywy harfy, "co wężów usypia głód głodnych", Anhellego, chusty "z Chrystusa odbiciem"), legendzie księcia Józefa, symbolizującego tu romantycznie pojęty obowiązek bohaterstwa, wreszcie wszelkiej literaturze obciążonej serwitutem służby narodowej (nawet współczesnym książkom "żołnierskim") - idei spontanicznego życia, w wymiarze jego powszedniości i żywiołowości. (Tak bowiem odczytać się daje równoległy do poprzedniego szereg symboli: doniczki kwiatów, kłosy wyrosłe z gnoju, żywy - nie: literacki - kochanek, "pęki kwitnących ziół", kłosy "ubogie a żytnie", "pszeniczny dzień" kwitnący w świetle lamp, wreszcie radosna a bitna śpiewka żniwiarzy.) Duch na seansie postuluje więc wyzwolenie się spod presji myślenia kategoriami ofiarności narodowej, kontemplacji cierpień i obowiązku walki - na rzecz zwykłego, ludzkiego życia.
Oba wymienione utwory, drukowane w końcu 1917 roku i zapewne niedługo przedtem napisane, wyraźnie odcinają się w swej ideowej wymowie od wcześniejszej i późniejszej twórczości Lechonia. Herostrates ma w sobie coś z ówczesnej atmosfery futurystycznych ataków na tradycję kulturalną. Duch na seansie wyrósł, jak się zdaje, z tych samych podłoży młodzieńczego buntu, co niektóre krytyczne teksty Lechonia z tego okresu.
